Od Celaene
Skończyłam jak codziennie myć kible, i poszłam w stronę stajni. Z kieszeni wyciągnęłam kartkę, i z nudów, zaczęłam na niej zapisywać imiona koni, ich maści, oraz wiek. W międzyczasie Sean podleciał do mnie, wyrywając mi z ręki materiał. Przeklnęłam pod nosem i jak idiotka zaczęłam biegać za krukiem po całym podwórku, przeklinając ptaka. A kiedy już prawie go miałam, poleciał wyżej, dzięki czemu nie mogłam go złapać. Pewnie ganiałam go z piętnaście minut, zwracając na siebie uwagę rekrutów, kiedy kruk niechcąco wypuścił kartkę, która poleciała na główne podwórko. Świetnie, jeszcze ktoś mnie z góry mnie zobaczy, uzna za wariatkę, albo nastolatkę ze schizofrenią. Kij z tym, i tak nic gorszego od kibli mnie już nie spotka.. Prawda? Pobiegłam więc z szybkością światła i skoczyłam próbując złapać kartkę. Już myślałam, że mi się uda, ale nic bardziej mylnego. Nagle zawiał wiatr, który skierował materiał w stronę trenujących żołnierzy. Czasami żałowałam, że mam odwołane treningi, bo umierałam wtedy z nudów. Jednak teraz gwałtownie się zatrzymałam. Jeśli tam wejdę, chyba nie złamię zakazu nadętego generałka, prawda? A jeśli złamię, pewnie mnie wyrzuci, więc pewnie dlatego się zatrzymałam. Ale nie mogłam poddać się tak łatwo. Zawołałam Seana, a ten prawie natychmiast przyleciał, jak zawsze z moje ramienia robiąc lotnisko. Wpadłam na pewien pomysł.
- Sean, czy mógłbyś złapać kartkę?-zapytałam.
Kruk popatrzył się na mnie krzywo, ale po chwili podleciał do kartki, a wiatr jakby wiedząc co ją czeka, zawiał ponownie w stronę głownego podwórka. Ze zrezygnowaniem pobiegłam za nią. Kiedy zobaczyłam, że kartka wylądowała na dachu obok pomniejszego budynku, myślałam, że się załamię. Podeszłam do budynku i zaczęłam skakać, próbując dosięgnąć kartkę. Po kilku zmarnowanych minutach, nie wytrzymując.
- Dlaczego?! Co ja Ci zrobiłam, że tak odemnie uciekasz?- wybuchłam.
Po chwili już tego żałowałam, bo czułam ogromną liczbę par oczu skierowanych na mnie.
Ktoś pomoże damie w potrzebie? x"D
- Sean, czy mógłbyś złapać kartkę?-zapytałam.
Kruk popatrzył się na mnie krzywo, ale po chwili podleciał do kartki, a wiatr jakby wiedząc co ją czeka, zawiał ponownie w stronę głownego podwórka. Ze zrezygnowaniem pobiegłam za nią. Kiedy zobaczyłam, że kartka wylądowała na dachu obok pomniejszego budynku, myślałam, że się załamię. Podeszłam do budynku i zaczęłam skakać, próbując dosięgnąć kartkę. Po kilku zmarnowanych minutach, nie wytrzymując.
- Dlaczego?! Co ja Ci zrobiłam, że tak odemnie uciekasz?- wybuchłam.
Po chwili już tego żałowałam, bo czułam ogromną liczbę par oczu skierowanych na mnie.
Ktoś pomoże damie w potrzebie? x"D
Komentarze
Prześlij komentarz