Od Zoe cd Augusta
Przewróciłam oczami i znów chciałam usiąść gdy Fito wyrwał się za chłopakiem powarkując. Onieeee... wiedziałam już co się święci... nic ciekawego... nie wiedziałam kim jest ten chłopak.
- Fito nie! Wracaj tu! - krzyknęłam i ruszyłam za psem... jak zwykle za wolno. Wies skoczył chłopakowi na plecy warcząc przy tym wściekle. Chłopak zaskoczony krzyknął i wylądował na ziemi. Szybko dobiegłam do nich i odciągnęłam swojego psa na bok.
- Co mu znów strzeliło do łba u licha?! - warknął chłopak zbierając się z ziemi.
- Nic co by się interesowało znając życie. - odparłam oschle.
- Skoro się pytam to musi mnie interesować - mruknął wciąż zły na czarnego labradora.
- Jak jesteś taki zainteresowany to ci powiem. Fito nie znosi zapachu dymu bo kojarzy mu się z nieciekawą przeszłością. Ale ciebie raczej interesuje to, czemu na ciebie skoczył to ci odpowiem. Nie odpowiadasz mu i tyle - pierwszy raz podniosłam ton głosu. Na tę zmianę intonacji Fito jeszcze bardziej zaczął się szarpać i warczeć na chłopaka. Sama nie wiedziałam, czy powinnam go póścić czy nie... Wiedziałam, że od dawna powinnam kupić mu szelki ale nie było za bardzo gdzie i kiedy. Teraz obroża coraz bardziej uciskała na tchawicę psa podduszając go. Chłopak uniusł brew i zaczął mi się przyglądać zdziwiony. Ukucnęłam i objęłam warczącego psa ramionami szepcząc mu du ucha by się uspokoił. Nie wiedziałam jakie stanowisko zajmował ten chłopak ale chyba dość wysokie, skoro zajmował kwatery w głównym budynku. Orion stanął za bratem i zaczął skomlić cicho nie wiedząc co ma zrobić.
- Fito błagam cię... uspokuj się- wyszeptałam do ucha czworonoga czując jak łzy zbierają mi się pod powiekami. Jeśli ten chłopak jest jakimś dowódcą to istniało ryzyko że stracę psa... Psa którego jakby nie patrzeć dostałam od ojca...
Przymknęłam oczy i przygryzłam wargę. Świat wokół mnie zaczął wirować i zanikać...Nie... nie mogę teraz odlecieć... Wszystkie odgłosy przycichły... dobiegały z oddali... Zaszlochałam cicho dalej tuląc do siebie psa. Serce gubiło kilka uderzeń na myśl, że mogłabym stracić któregoś z tych psów... to ojciec je dla mnie wybrał... jak jeszcze żył...
- Ej... mała? Wszystko gra?- dobiegło mnie pytanie z oddali. Na ramieniu poczułam jego dłoń. Tym gestem sprowadził mnie na ziemię. Otworzyłam załzawione oczy i spojrzałam w orzechowo brązowe oczy czarnego labradora po czym zerknęłam przez ramię na chłopaka. Miał zmieszaną minę... sam nie wiedział czy miał być dalej wściekły na czworonoga czy też nie.
- Nie... Nic nie gra i nie będzie grało. Ale ty i tak tego nie zrozumiesz. - szepnęłam
August?
- Fito nie! Wracaj tu! - krzyknęłam i ruszyłam za psem... jak zwykle za wolno. Wies skoczył chłopakowi na plecy warcząc przy tym wściekle. Chłopak zaskoczony krzyknął i wylądował na ziemi. Szybko dobiegłam do nich i odciągnęłam swojego psa na bok.
- Co mu znów strzeliło do łba u licha?! - warknął chłopak zbierając się z ziemi.
- Nic co by się interesowało znając życie. - odparłam oschle.
- Skoro się pytam to musi mnie interesować - mruknął wciąż zły na czarnego labradora.
- Jak jesteś taki zainteresowany to ci powiem. Fito nie znosi zapachu dymu bo kojarzy mu się z nieciekawą przeszłością. Ale ciebie raczej interesuje to, czemu na ciebie skoczył to ci odpowiem. Nie odpowiadasz mu i tyle - pierwszy raz podniosłam ton głosu. Na tę zmianę intonacji Fito jeszcze bardziej zaczął się szarpać i warczeć na chłopaka. Sama nie wiedziałam, czy powinnam go póścić czy nie... Wiedziałam, że od dawna powinnam kupić mu szelki ale nie było za bardzo gdzie i kiedy. Teraz obroża coraz bardziej uciskała na tchawicę psa podduszając go. Chłopak uniusł brew i zaczął mi się przyglądać zdziwiony. Ukucnęłam i objęłam warczącego psa ramionami szepcząc mu du ucha by się uspokoił. Nie wiedziałam jakie stanowisko zajmował ten chłopak ale chyba dość wysokie, skoro zajmował kwatery w głównym budynku. Orion stanął za bratem i zaczął skomlić cicho nie wiedząc co ma zrobić.
- Fito błagam cię... uspokuj się- wyszeptałam do ucha czworonoga czując jak łzy zbierają mi się pod powiekami. Jeśli ten chłopak jest jakimś dowódcą to istniało ryzyko że stracę psa... Psa którego jakby nie patrzeć dostałam od ojca...
Przymknęłam oczy i przygryzłam wargę. Świat wokół mnie zaczął wirować i zanikać...Nie... nie mogę teraz odlecieć... Wszystkie odgłosy przycichły... dobiegały z oddali... Zaszlochałam cicho dalej tuląc do siebie psa. Serce gubiło kilka uderzeń na myśl, że mogłabym stracić któregoś z tych psów... to ojciec je dla mnie wybrał... jak jeszcze żył...
- Ej... mała? Wszystko gra?- dobiegło mnie pytanie z oddali. Na ramieniu poczułam jego dłoń. Tym gestem sprowadził mnie na ziemię. Otworzyłam załzawione oczy i spojrzałam w orzechowo brązowe oczy czarnego labradora po czym zerknęłam przez ramię na chłopaka. Miał zmieszaną minę... sam nie wiedział czy miał być dalej wściekły na czworonoga czy też nie.
- Nie... Nic nie gra i nie będzie grało. Ale ty i tak tego nie zrozumiesz. - szepnęłam
August?
Komentarze
Prześlij komentarz