Od Lucy CD Deamona

Trochę się zdziwiłam, gdy w drzwiach do mojej sali szpitalnej stanął Bluey, na dodatek z jedzeniem! O zbawienie! Chociaż, może on tam czegoś dosypał? Po nim wszystkiego się można spodziewać, w końcu to Daemon!
- Cześć! - zaczęłam energicznie wstając z łóżka.
- Ile razy mam ci powtarzać, że masz na razie leżeć? - mruknął podchodząc do mnie.
- Ile razy mam ci przypominać, że ja się nikogo nie słucham i nikomu nie podlegam?
- Musisz zacząć, ja jestem wyżej położony w wojsku, słuchasz się mnie - prychnął.
- Na akcji, nie w życiu prywatnym - wystawiłam mu język sięgając po śniadanie.
- Ej, a jakieś czarodziejskie słowo? - odwrócił się plecami zasłaniając jedzenie.
- Hokus pokus, czary mary, oddaj jeść, bo zmyjesz gary - zaczęłam sięgać po jedzenie.
- Bardzo zabawne! - podniósł jedzenie do góry.
- No człowieku, daj żyć! Myślisz, że ja tu coś zjadłam?! - założyłam ręce na piersi.
- Nie wiem, ale na razie możesz tego też nie zjeść... - Daemon przechylił tacę z jedzeniem w taki sposób, że zaraz wszystko mogło polecieć.
Podbiegłam do niego, łapiąc dwa pozostałe końce tacy, aby nie spadła. Przy tym musiałam stanąć na palcach i unieść ręce wysoko w górę, plus stanąć twarzą w twarz z generałem.
- O, jakie poświęcenie! - uśmiechnął się szyderczo patrząc mi prosto w oczy.
- Czy dasz mi w końcu zjeść coś normalnego? - zrobiłam słodką minkę, chociaż wiedziałam, że on się pod tym nie ugnie.
- Jak poprosisz.
- Wiesz, że tego nie lubię? - syknęłam.
- Wiem, dlatego musisz to zrobić zanim dostaniesz jedzenie.
Nastała chwila ciszy, ale moje palce nie wytrzymywały ciężaru ciała, więc musiałam.
- Proszę. Daj mi coś w końcu zjeść Daemon! - spojrzałam jeszcze raz w jego piękne oczy.
Chłopak powoli zniżał ręce, aby jeszcze bardziej mnie zdenerwować, ale ja grzecznie czekałam. Kiedy w końcu opuścił je do tego poziomu, z którego łatwo można było wyrwać tacę, zabrałam mu ją siadając na łóżku i delektując się jedzeniem. Dobra, oszukuję. Jadłam jak szalona, bo od samego patrzenia na te okropne papki szpitalne chce się coś zjeść.
- Dziękuję! - powiedziałam przeżuwając ostatni kęs kanapki.
Nie odpowiedział, ale czego można się było spodziewać?
- Jakieś wieści? - zaczęłam popijać śniadanie kompotem.

(Daemon? xD Sory, że nie było odpisów...)

Komentarze

Popularne posty