Od Lucy CD Deamona
- Nie ładnie to tak niemiło się do nowo poznanych ludzi odzywać! - zrobiłam ,,smutną" minę.
- Zakłócasz mój spokój, więc dobrze ci radzę, idź już. - warknął ładując broń.
Dziwnym trafem akurat teraz podbiegła do mnie Zora, wyraźnie zaniepokojona.
- Co jest? - nachyliłam się nad nią i spojrzałam jej w oczy.
- A ty to niby z psami nie rozmawiasz - prychnął.
- A ten palant? Spokojnie, nic mi nie zrobi! - w ogóle nie przejmowałam się jego komentarzami na mój temat.
- Co mówisz?! - wymierzył bronią we mnie.
- Tylko się zapytam... - palcem dotknęłam lufy - Co ci to da, że we mnie strzelisz? To ci w wojnie nie pomoże. Poza tym nie znasz moich umiejętności, a może okazać się, że do czegoś jestem przydatna.
Cofnął broń. Prawda - powoli ale cofnął.
- Jeśli mamy współpracować... Jak się nazywasz? - zapytałam po chwili.
- Deamon Bluey - odpowiedział bez zastanowienia - Teraz możesz sobie iść, żegnam.
- A widzisz Deamonie! Właśnie poznałeś Lucy Howard! - krzyczałam uśmiechnięta odchodząc.
W sumie nawet nie wiedziałam dokąd szłam, a uczucia jakie żywiłam do nowo poznanej osoby... Znaczy Deamona... Chyba, że nie lubi jak na niego tak mówią! Ech, prawda jest taka, że jestem w obcym miejscu jedynie z psem i znam tylko jedną osobę, której związku ze mną nie da się nawet nazwać znajomością, a bardziej wrogim nastawieniem. Świetnie!
W pewnym momencie stanęłam w miejscu i upadłam na trawę, której było niewiele. Rozłożyłam ręce, nogi. Pewnie wyglądałam co najmniej śmiesznie, bo Zora zaczęła merdać ogonem i szczekać. Patrzyłam w niebo, doszukiwałam się czegoś... Czegoś? Czegokolwiek. Dodatkowo rozmyślałam nad sensem życia, bo świat przepełniony wojnami to nie świat w którym chciałabym żyć - raczej. Poza tym nie wiedziałam nawet gdzie trzymają tutaj broń ćwiczebną czy też gdzie tutaj jest baza! A do tego drągala, który ewidentnie był ode mnie wyższy nie chciało mi się wracać. Jedyne co mi zostało to czekać na jakiś znak.
Tym znakiem było... Pies mi uciekł! Coś zwęszył, albo kogoś... A może Deamona? Ja nawet nie wiem gdzie on teraz jest! Ważne, że Zora coś znalazła. Czekaj! A jak to mina? Przewróciłam się na brzuch i zaczęłam czołgać do miejsca, w którym Zora zaczęła kopać. Tam była bomba! Wybuchła.
Deamon? xD
- Zakłócasz mój spokój, więc dobrze ci radzę, idź już. - warknął ładując broń.
Dziwnym trafem akurat teraz podbiegła do mnie Zora, wyraźnie zaniepokojona.
- Co jest? - nachyliłam się nad nią i spojrzałam jej w oczy.
- A ty to niby z psami nie rozmawiasz - prychnął.
- A ten palant? Spokojnie, nic mi nie zrobi! - w ogóle nie przejmowałam się jego komentarzami na mój temat.
- Co mówisz?! - wymierzył bronią we mnie.
- Tylko się zapytam... - palcem dotknęłam lufy - Co ci to da, że we mnie strzelisz? To ci w wojnie nie pomoże. Poza tym nie znasz moich umiejętności, a może okazać się, że do czegoś jestem przydatna.
Cofnął broń. Prawda - powoli ale cofnął.
- Jeśli mamy współpracować... Jak się nazywasz? - zapytałam po chwili.
- Deamon Bluey - odpowiedział bez zastanowienia - Teraz możesz sobie iść, żegnam.
- A widzisz Deamonie! Właśnie poznałeś Lucy Howard! - krzyczałam uśmiechnięta odchodząc.
W sumie nawet nie wiedziałam dokąd szłam, a uczucia jakie żywiłam do nowo poznanej osoby... Znaczy Deamona... Chyba, że nie lubi jak na niego tak mówią! Ech, prawda jest taka, że jestem w obcym miejscu jedynie z psem i znam tylko jedną osobę, której związku ze mną nie da się nawet nazwać znajomością, a bardziej wrogim nastawieniem. Świetnie!
W pewnym momencie stanęłam w miejscu i upadłam na trawę, której było niewiele. Rozłożyłam ręce, nogi. Pewnie wyglądałam co najmniej śmiesznie, bo Zora zaczęła merdać ogonem i szczekać. Patrzyłam w niebo, doszukiwałam się czegoś... Czegoś? Czegokolwiek. Dodatkowo rozmyślałam nad sensem życia, bo świat przepełniony wojnami to nie świat w którym chciałabym żyć - raczej. Poza tym nie wiedziałam nawet gdzie trzymają tutaj broń ćwiczebną czy też gdzie tutaj jest baza! A do tego drągala, który ewidentnie był ode mnie wyższy nie chciało mi się wracać. Jedyne co mi zostało to czekać na jakiś znak.
Tym znakiem było... Pies mi uciekł! Coś zwęszył, albo kogoś... A może Deamona? Ja nawet nie wiem gdzie on teraz jest! Ważne, że Zora coś znalazła. Czekaj! A jak to mina? Przewróciłam się na brzuch i zaczęłam czołgać do miejsca, w którym Zora zaczęła kopać. Tam była bomba! Wybuchła.
Deamon? xD
Komentarze
Prześlij komentarz