Od Augusta

Jechałem na jakimś gniadym wałaszku. Dookoła rozciągało się pustkowie, nie było widać żadnej bratniej duszy. Moje pośladki odpadały, po pięciu godzinach siedzenia w siodle. Nie żebym narzekał ale miałem dość lecz gniadosz pomógł mi przebyć trasę w zawrotnym tempie. Zatrzymałem konia, blokując biodra i odchylając się lekko do tyłu. Zsiadłem, ściągnąłem wodze z szyi i ruszyłem w nieznane trzymając wodzę w prawej ręce.

[6 godzin później]

Z plecaka wyciągnąłem jabłko z zamiarem pożywienia się jednakże gniadosz upierdolił mnie w rękę przez co jabłko upadło na popękaną ziemię a koń mógł się zajadać. Fuknąłem na niego i ruszyłem. Przy poprzednim postoju sprawdzałem mapę i pozostał kilometr wędrówki na zachód przy zachodzie słońca. Ależ romantycznie. Ku pokrzepieniu mego serca ujrzałem dość porządny mur. Jestem u celu! Szczęśliwy wsiadam na konia i dokładam łydki do galopu. Przy murze stoi dwóch wartowników, pokazuję odznakę po czym mnie wpuszczają. Przejeżdżam pod bramą. Znajduję się na placu przed ogromną fasadą budynku generałów.

Ktoś?

Komentarze

Popularne posty