Od Augusta cd Zoe
Trzymałem rękę na jej ramieniu. Po raz pierwszy od dawna nie wiedziałem co zrobić, walczyłem sam ze sobą. I wtedy pomimo warczącego psa, dotknąłem jej policzka, delikatnie gładząc go kciukiem.
-Mała..będzie dobrze. Zobaczysz.- zrobiło mi się strasznie przykro z jej powodu. Taka niewinna osóbka a skrywa w sobie ogromną tajemnicę. Pomimo obolałych pleców, wstałem i poszedłem dalej zostawiając ją samą. W pewnym momencie na pięcie wykonałem zwrot ku niej. Schowałem papierosa do paczki.- Mała ja nie pale, to że trzymam papierosa w ustach to nie znaczy że pale, to taka metafora. Trzymasz coś co może cię zabić ale nie dajesz mu tej szansy.
[ Godzinę później]
Cupido stał grzecznie w boksie, naprawdę zadowolony konik. Nasypałem mu miarkę owsa do żłoby, lekko spryskałem wodą. Konik odrazu zaczął zajadać. Kochane zwierze. Co bym bez niego zrobił. Dościeliłem w boksie i wyszedłem zasuwając boks. Przed stajnią biegła beżowy labrador. Orion, tak chyba się nazywał. Zagwizdałem, zwierzę odrazu do mnie przybiegło. Pogłaskałem go za uchem. Gdy tymczasem udałem się do głównej kwatery na kolacje w progu minęła mi jakaś dziewczyna. Inna niż do tej pory ale nie przejmowałem się nią. Musiałem znaleźć właścicielkę labradora. Krążyłem bez celu po budynku i wtedy usłyszałem jej śmiech. Poszedłem w tamtym kierunku, gawędziła z jakimś strażą. Dumnie podszedłem, ignorując wartownika.
-Mała.. nie zgubiłaś kogoś?-zagadnąłem.
Dziewczyna spojrzała na mnie, mierząc mnie od góry do dołu.
-Orion! Gdzie ty byłeś.- uklękła przy psiaku, przytulając się mocno do niego. Totalnie zignorowała wartownika.- Dziękuje za rozmowę.- po czym jak gdyby nigdy nic, poszła w swoją stronę.
Z racji iż mi się nudziło,a nie otrzymałem rozkazów od głównego dowódzctwa poszedłem za nią.
-Hej!-spojrzała się na mnie.
-Słucham?-odparła grzecznie. I wtedy znowu on, prawdziwy demon. Wyłonił się zza zakrętu. Biegnąć prosto na mnie. Zacząłem uciekać. Dziewczyna była przerażona. Takiego tempa nigdy w życiu nie osiągnąłem. Na moje szczęście drzwi toalety męskiej były dobrze oznakowane. Schowałem się za nimi. Jedynie co słyszałem to pazury odbijające się od płytek, cichły powoli w oddali. Siedziałem zamknięty w łazience, dobre trzydzieści minut. Zaryzykowałem i rozejrzałem się czy nigdzie go nie ma. Wyszedłem. Szybkim, żołnierskim krokiem pokonałem dystans dzielący mnie od mojej kwatery i zaszyłem się w niej. Z komody stojącej naprzeciwko łóżka wyjąłem czysty, granatowy mundur i udałem się do łazienki.
Zoe? ;3
-Mała..będzie dobrze. Zobaczysz.- zrobiło mi się strasznie przykro z jej powodu. Taka niewinna osóbka a skrywa w sobie ogromną tajemnicę. Pomimo obolałych pleców, wstałem i poszedłem dalej zostawiając ją samą. W pewnym momencie na pięcie wykonałem zwrot ku niej. Schowałem papierosa do paczki.- Mała ja nie pale, to że trzymam papierosa w ustach to nie znaczy że pale, to taka metafora. Trzymasz coś co może cię zabić ale nie dajesz mu tej szansy.
[ Godzinę później]
Cupido stał grzecznie w boksie, naprawdę zadowolony konik. Nasypałem mu miarkę owsa do żłoby, lekko spryskałem wodą. Konik odrazu zaczął zajadać. Kochane zwierze. Co bym bez niego zrobił. Dościeliłem w boksie i wyszedłem zasuwając boks. Przed stajnią biegła beżowy labrador. Orion, tak chyba się nazywał. Zagwizdałem, zwierzę odrazu do mnie przybiegło. Pogłaskałem go za uchem. Gdy tymczasem udałem się do głównej kwatery na kolacje w progu minęła mi jakaś dziewczyna. Inna niż do tej pory ale nie przejmowałem się nią. Musiałem znaleźć właścicielkę labradora. Krążyłem bez celu po budynku i wtedy usłyszałem jej śmiech. Poszedłem w tamtym kierunku, gawędziła z jakimś strażą. Dumnie podszedłem, ignorując wartownika.
-Mała.. nie zgubiłaś kogoś?-zagadnąłem.
Dziewczyna spojrzała na mnie, mierząc mnie od góry do dołu.
-Orion! Gdzie ty byłeś.- uklękła przy psiaku, przytulając się mocno do niego. Totalnie zignorowała wartownika.- Dziękuje za rozmowę.- po czym jak gdyby nigdy nic, poszła w swoją stronę.
Z racji iż mi się nudziło,a nie otrzymałem rozkazów od głównego dowódzctwa poszedłem za nią.
-Hej!-spojrzała się na mnie.
-Słucham?-odparła grzecznie. I wtedy znowu on, prawdziwy demon. Wyłonił się zza zakrętu. Biegnąć prosto na mnie. Zacząłem uciekać. Dziewczyna była przerażona. Takiego tempa nigdy w życiu nie osiągnąłem. Na moje szczęście drzwi toalety męskiej były dobrze oznakowane. Schowałem się za nimi. Jedynie co słyszałem to pazury odbijające się od płytek, cichły powoli w oddali. Siedziałem zamknięty w łazience, dobre trzydzieści minut. Zaryzykowałem i rozejrzałem się czy nigdzie go nie ma. Wyszedłem. Szybkim, żołnierskim krokiem pokonałem dystans dzielący mnie od mojej kwatery i zaszyłem się w niej. Z komody stojącej naprzeciwko łóżka wyjąłem czysty, granatowy mundur i udałem się do łazienki.
Zoe? ;3
Komentarze
Prześlij komentarz